IJsberen spotten

We zijn met het schip een stukje verder noord-westelijk gevaren en zitten weer in het diepe pakijs. We hopen hier ijsberen te vinden. Het schip baant zich een weg door de ijsmasse. Ik sta een tijd op de brug van het schip om te ervaren hoe de 2e kapitein de commando’s geeft aan de stuurman hoe te manouvreren. Zij kijken al ver vooruit om te zien waar de zwakke plekken in het ijs zitten om er door heen te komen.

Op een gegeven moment komt er ene melding over de boordradio dat er op ca. 1,5 kilometer afstand 2 ijsberen zijn gespot. Iedereen is meteen alert en opperste paraatheid. Camera’s en verrekijkers worden omgehangen en iedereen zoekt ene plekje op ene van de de dekken. Ik begeef me naar het hoogste dek, om zoveel mogelijk te kunnen spotten. Dan zie ik ook de 2 ijsberen door mijn lens. Ze wandelen richting onze kant. De Hondius gaat nog maar langzaam vooruit, om de beren niet te storen in hun bewegingen onze kant op. De beren lijken nieuwsgierig en gestaag komen ze dichterbij. He tis een volwassen grote beer en een kleinere. Er wordt geopperd. Een moeder met een opgroeiend jong. De beren benaderen ons tot op korte afstand. Het geeft me de kans om mooie foto’s te maken en filmpjes. Wat een indrukwekkende dieren zijn dit zeg. Dit maakt de reis al compleet voor me. Spotten van ijsberen op korte afstand.  Dit is echt TOP!!!

Uit het volgende tafereel blijkt dat het geen moeder en jong was maar een berenaar. In het zicht van ons reizigers en kort voor het schip gaat het berenpaar over tot paren. Dit is een tafereel wat met bij de crew ook nog nooit heeft waargenomen.  De beren blijven lang in de buurt en we blijven dan ook lang liggen op dezelfde plek.  Wat is dit bijzonder gaaf om mee te maken. Iedereen is enthousiast en tijdens de opvolgende lunch wordt er veel over gesproken en worden foto’s en filmpjes uitgewisseld.  In de middag blijven we in dit gebied rondvaren en wordt er een borrel op het voordek georganiseerd. (Cognac met chocolademelk en slagroom). Ik maak met Valeria van de crew die ik goed ken van de vorige reis, een zelfde foto als dat we toen makten. Een foto toastend voor de camera en ene foto gekke bekken trekkend.  Ook proost ik natuurlijk met mijn vriend Alexis. We zoeken elkaar steeds op voor even ene kort praatje en nu om op onze vriendschap te proosten.  Het doet me erg veel en beiden hebben we ons “fishermansfriendmomentje”. Hoe bijzonder is dit. Een Argentijnse Gaucho en een Zeeuw die in korte tijd zoveel verbinding hebben gekregen (reis 2 jaar terug, appjes de afgelopen 2 jaar en nu weer beiden op deze reis wat we hebben afgesproken op op elkaars agenda af te stemmen). 

In de hal van het loungedek heeft mijn briefje met over de huskeywhale al 8 vinkjes gekregen. Na de avond met heerlijk Aziatisch eten, breng ik door in de lounge met het Vlaamse stel John en An en met Siebel uit Turkije. Het is al weer middernacht als ik mijn hut op zoek en nog ene tijdje met Itay klets voor ik in slaap val.