Ontschepen en afscheid

De wekker gaat al weer vroeg. Het is half 7. Mijn hutgenoot is al wakker en heeft de gehele nacht niet kunnen slapen. Hij wil niet dat het voorbij is. Het is ook wel heel erg snel gegaan. Vorige week zaterdag kwamen we aan boord en elke dat is intensief geweest. Een aaneenschakeling van mooie momenten. Excursies op water en dan voornamelijk in de kajak, excursies op land, sightseeing aan boord, vooral in het pakijs en met de ijsberen, belevenissen aan boord, presentaties, voorlichtingslessen en mooie gesprekken met medereizigers en crewleden. Nieuwe vriendschappen zijn gemaakt. Daar is zo’n reis op een schip waar iedereen komt voor dezelfde beleving optimaal. Er wordt ons gevraagd om de koffers en backpacks om half 8 in de gang voor de hutten te zetten. Ze zullen naar het vliegveld worden gebracht. Maar voordat het zover is, is er nog een ontbijt in het restaurant. Het is ontbijten, handen schudden en nog foto’s en gegevens uitwisselen. Van mij mag de tijd ook even wat langzamer gaan. Ik wil nog zoveel mensen bedanken. Crrewleden en medereizigers. De crewleden zijn echter al snel vertrokken. Ze moeten helpen bij het verzamelen van de koffers. Alexis is er nog wel en vraagt me even te wacten. Hij komt terug met een wit zakje waarop staat: Para mi Amigo Artur “Kingtuur” ik mag het pas open maken als ik thuis ben, zegt hij erbij. Ik neem het graag aan en bedank hem met een omhelzing. Tegen 9 uur is het dan toch zover. We gaan ontschepen. Op de kade staan de koffers die naar het vliegveld gaan en een rij koffers voor degenen die nog ene overnachting hebben in Longyearbyen. Voor de zekerheid check ik het toch even, maar zoals, zowat alles, het is weer goed geregeld.

De expeditiecrew staat allemaal opgesteld naast elkaar op de kade. Alle reizigers lopen er langs om te bedanken.  Een voor een ga ik ze af. Het is geen handenschudden, maar van elk expeditiecrewlid krijg ik een knuffel. Een aantal zeggen dat ik een fijne gast was en dat ze me zeker zullen onthouden. Valeria, zegt me gedag met een “tot over 2 jaar” en warme knuffel met grote glimlach volgt. Ik maak snel een paar selfies met een aantal crewleden. Alexis staat bijna achteraan opgesteld. Als ik bij hem ben aankom, zie ik dat hij op me gewacht heeft. We omhelzen elkaar en houden elkaar minutenlang stevig vast. Dit is geen afscheid voor eeuwig. We beloven elkaar om elkaar weet te zien. En dat gaat zeker gebeuren. Als hij naar Vlissingen komt, als hij naar het kantoor van Oceanwide Expeditions gaat, In Argentinië, in de omgeving Cordoba waar hij woont of misschien ooit nog een keer tijdens een expeditie. We hebben een bepaalde sterke vriendschap. Een trotste Argentijn uit het zuiden en een Zeeuw uit ook het zuiden, duizenden kilometers uit elkaar. De selfies zijn niet de meest mooie. Bedroefde ogen op de foto spreken boekdelen en laten zien dat afscheid nemen zwaar voelt. Alexis vertelt dat hij t bijzonder fijn heeft gevonden dat ik weer aan boord was en me weer zag Twee jaar zat er tussen onze vorige ontmoeting, ook al hebben we regelmatig contact via messenger. Ook het kajakken was erg fijn en ook al zat ik in het groepje van Chris, op het water zijn we elkaar vaak tegen gekomen en hebben we onze momenten gehad. Dat blijkt ook wel uit de vele foto’s en filmpjes die ik van Alexis doorgestuurd krijg die hij heeft gemaakt. Er zijn er heel wat waar hij me prominent in beeld brengt. We hebben een speciale band. Hij vertelt dat Chris enorm van me genoten heeft en dat hij me veel heeft geleerd tijdens het kajakken en dat ik het fantastisch heb gedaan en alles snel oppikte. Dat hoort bij me. Leergierig zijn en alles waar ik aan mee doen zo goed mogelijk willen doen. Maar het is fijn om te horen. Ik blijf nog wat dralen maar de bus toetert voor een laatste keer. Ik moet instappen. De bus brengt ons naar Longyearbyen waar we de hele dag hebben voor we om 6 uur worden opgehaald voor het vertrek naar de luchthaven. Om de tijd te overbruggen, bezoek ik het plaatselijke Svalbard-museum, zit een tijd op een terras in het flauwe zonnetje en wandel ik wat rond. “S-middags eet ik met wat reizigers een rendierhamburger in restaurant Kroa (aanrader) en doodt er mijn tijd. Om 6 uur brengt de bus ons naar het vliegveld. Het is maar een klein vliegveld met maar 1 balie om in te checken en 1 balie voor de Douane. Ik moet weer helemaal door een scan, omdat ik weer ga piepen. De douanier neemt behoorlijk veel tijd, omdat ik afga op de piepende scanner. Ook al geef ik aan dat het door mijn metaal in mijn bene komt, gaat hij stoïcijns verder met een minutieus onderzoek om tot de ontdekking te komen dat het inderdaad mijn metaal in mijn lijf is. Ik heb een business-class ticket maar in Svalbarden zijn alle klassen gelijk en is er geen voordeeltje. Ik had overigens business geboekt, omdat t niks uitmaakte met de prijs en ik in Oslo misschien even wat kan eten in de lounge. Alexis, Chris, Valeria en Brian zitten ook in de wachthal en bij hen neem ik plaats met nog een paar reizigers. In het vliegtuig zit ik naast Brian en Chris, waardoor het toeval ons brengt dat de kajakgroep waarin ik zat zo bijna compleet is. Tijdens de vlucht kletsen we over van alles en nog wat en daardoor vliegt de tijd. We landen om 11 uur in de avond. Ik neem afscheid van de crewleden. Met 2 andere reizigers die ook in de stad oslo verblijven, nemen we een taxi. Om 1 uur in de nacht ben ik bij Hotel Thon Spectrum in Oslo, check in, neem een douche en duik mijn bed in. Het was een emotionele en lange dag.Als ik dit schrijf heb ik ene passend muziekje op: Coldplay met God put a smile on my face.