Inschepen

Het is bijna half acht als ik wakker word. Kijkend door het raam zie ik zon op de bergen en de lage bewolking heeft plaats gemaakt voor wat losse wolken. Ik ga me dan ook vlot douchen en aankleden en mijn tas inpakken. Vanmiddag scheep ik in op de Hondius. 

Ik heb nog bijna een hele dag om me te vermaken en dat gaat hier prima. Het is lekker wandelen in de omgeving. Mijn doel van de wandeling is naar de rand van het plaatsje te gaan naar het verkeersbord met de ijsbeer wat aangeeft dat je hier niet verder mag zonder geweer of zonder gewapende gids. Nooit gedacht dat een verkeersbord een wandeldoel zou worden.

Het is niet heel ver lopen. De hoofdweg loopt langs het water. Aangekomen bij het verkeersbord leg ik dat natuurlijk vast met de camera. Op de achtergrond ligt de Hondius al te wachten.

Ik wandel terug naar de hoofdwinkelstraat, een beetje sightseeing en op het terras wat in de zon ligt neem ik een lekker cappucino met een brownie.  Het weer is geheel anders dan gisteren.

Ik geniet een paar uur van de zon die de temperatuur net boven 0 graden celcius brengt Als de middag halverwege is, ga ik terug naar Mari Ann’s Polarrig. Ik bestel een taxi voor mijn vervoer naar de havenpier en ik haal mijn bagage op, die ik daar had achtergelaten. Ik deel de taxie met een reiziger uit Venezuela. Het is slechts een ritje van 5 minuten. Aangekomen bij de pier staat al een hele groep te wachten. Het blijken passagiers te zijn van onze reis, maar ook passagiers van veel groter cruiseschip. Als ik mijn reistas neerzet hoor ik van achter me: “Hello again, happy to see you.” Ik draai me om en zie Valeria, een Argentijnse gids, die ook op mijn vorige reis gids was. Een hartelijke omhelzing volgt. En dan gaat ze verder met het uitdelen van zwemvesten aan nog meer gasten. Met een “See you on board” sluit ik me aan in de rij wachtenden. Veel passagiers van beide schepen willen zo snel mogelijk aan boord. De Chinezen drommen bij elkaar en  willen zelfs voor dit tochtje naar het schip van een paar minuten al bij elkaar zitten. De verschillen tussen de twee schepen zijn bij het inschepen ook meteen duidelijk. Waar de passagiers van het luxe cruiseschip met een grote overdekte transferboot aar het schip worden gevaren, stap ik op de voor mij bekende zodiac, waar 10 passagiers per keer kunnen meevaren. Aan boord krijg ik mijn badge, die ook dient als sleutel voor mijn hut. Als ik de hut binnenga, is er al een medereiziger waarmee ik de hut deel. We stellen ons aan elkaar voor. Itay uit Israel, een jongere man die me op het oog rustig over komt. Als we de tassen hebben binnengebracht is het tijd voor koffie of thee met een brownie in de lounge. Alexis ziet me komen en komt direct naar me toe voor een warme omhelzing. Hij is één van de redenen dat ik specifiek deze reis heb gekozen. We gaan kajakken en hij is de kajakgids. Als iedereen binnen is, worden we welkom geheten en volgen er een aantal instructies, met name op het gebied van veiligheid. Er volgt een filmpje over wat te doen bij calamiteiten waardoor het schip verlaten moet worden. En dat filmpje brengen ze met een simulatie waar het alarm afgaat tot leven. Iedereen moet naar zijn of haar hut, het zwemvest ophalen en naar de vooraf afgesproken ruimte snellen. Daar wordt iedereen via zijn keycard gecheckt. Daarna vervolgt de route naar de reddingsboten. Hier eindigt de veiligheidsinstructie en worden we weer in de lounge verwacht. We krijgen allemaal een glas champagne waarmee getoast gaat worden. Valeria komt naar me toe, voor een toastgroet. Ze kan zich de reis ook nog goed herinneren waar ik mee be gegaan en ze zegt. Sommige mensen onthou ik en sommige mensen komen en gaan waar geen herinnering va blijft hangen. Ze noemt zo een aantal momenten van de reis op, waar ik bij haar in de zodiac zat en waar we voor de bar een groot blok gletsjerijs meezeulden, wat we uit het water hebben opgevist.Ijs voor de Gin-tonics., Ook herinnerde ze een moment van chocomel met rum buiten in de  ijzige kou en de gesprekje in de bibliotheek. Een aardige vrouw die ook wel van gekkigheid houdt, net als ik. Iedereen is weer present in de lounge en de uitleg gaat verder. De route wordt globaal verteld en vervolgens stellen alle expeditiegidsen zich aan ons. Ook dit keer zijn er vele nationaliteiten onder de gidsen, Van Argentijns tot Australisch en verder Nederlands, Duits, Schots, Engels en zelfs uit Luxemburg. Tijdens de presentatie passeren ook de bitterballen, vlammetjes en toastjes met zalm en kazen. De eerste kennismakingen volgen en ik kom in contact met een Belgisch echtpaar en 3 Nederlandse zussen, met de naam Hondius, Zij zijn afstammelingen van de naamgever van het schip. Zij hebben al snel door dat dit voor mij niet alles nieuw is en vragen mij, hoe een en ander aan boord gaat. Daarna is het tijd voor het avondeten. Voor we naar een dek lager gaan, komt Alexis die me vraagt of ik een plekje voor hem aan mijn tafel vrij wilt houden. Dat geeft me de gelegenheid om mijn eigen boek, wat ik als cadeau heb meegenomen voor hem te overhandigen. Voor dat we beginnen aan het diner, geef ik het aan hem. Ik zie dat het hem ook raakt. In het boek vertel ik ook over hem en hij staat op foto’s. Speciaal voor hem heb ik afgelopen week de tekst vertaald naar het Engels, zodat hij mijn boek ook kan lezen en begrijpen. Fijn om de man waarmee ik de afgelopen 2 jaar nog steeds contact mee heb gehouden weer terug te zien. Dat doet me goed. Na het eten is het laarzen passen en voor de deelnemers aan de kajaktochten, volgt er een aparte uitleg. Er zijn 2 groepen. De Regular kajakkers (basisbeginsenlen en nadruk op kijken naar de natuur) en de Skill progression kajakkers. (Voor de gevorderde kajakkers). Ik mag per dag kiezen met welke groep ik mee ga. Het zijn in totaal maar 12 kajakkers, dus de aandacht voor eenieder is groot. Ondetussen is de Hondius vertrokken voor de reis naar het eerste stoppunt.. Tijdens de uitleg is verteld dat de kans groot is om in dit gebied veel zeeleven te zien. Tegen dat het elf uur is inde avond ga ik voor een douche, schrijf mijn verhaal en dan is het tijd om te gaan slapen.