Als in een natuurfilm

17 Maart

Doordat we telkens geluk hebben met het weer en de Plancius ook flink door kan varen zonder zwaar weer en tegenwind, lopen we een aantal uren voor op schema. Dat betekent een wijziging in de planning. Deze was om de nacht en deze ochtend door te varen om ergens in de middag aan te komen bij Argentina Islands om daar Wordie House te bezoeken Op Winter Island, een historische Britse Basis en om de archipel rondom het Oekraïnse onderzoeksstation Vernadsky te observeren op het eilandje Galindez. Maar doordat we zo zijn opgeschoten, verandert de planning en doen we al vanmorgen de landing. Dat zorgt bij een aantal, die het wat laat gemaakt hebben, tot het overslaan van het ontbijt en in allerijl opstaan of de keuze om niet mee te gaan. Het Oekraïnse onderzoekstation kunnen we helaas niet van binnen bezoeken. Vandaar de zodiactocht door de archipel er om heen. Het is wel een flink onderzoeksstation met veel verschillende gebouwen. Men onderzoekt onder meer geofysica en meteorologie. Tot 6 februari 1996 was het onderzoeksstation van Groot-Brittannië (genaamd Faraday) en is toen voor 1 Engelse Pond aan Oekraïne verkocht. (Het afbreken van deze basis door de Engelsen zou veel meer kosten dan het verlies nemen door het maar voor 1 pond te verkopen. Wordie House is ook op de lijst met historische plaatsen en monumenten geplaatst. Ook hier heeft de tijd weer stil gestaan en wordt je meegenomen. En ook hier is weer een heuvel die we op kunnen klimmen. Hier ligt verse sneeuw en als we er zijn, sneeuwt het ook ligt. De wandelstokken doen hun werk, zeker als ik weer afdaal. We doen deze tocht in 2 delen. Ik ben aan boord van de Zodiac gegaan die eerst de landing naar Wordie House deed en stap daarna over in de zodiac voor het 2e deel van vanmorgen, de zodiactocht door de archipel. Alexis is de guide waarbij ik aan boord stap en we beginnen aan de tocht. Als trotse Argentijn vertelt hij graag over zijn voorvaderen die in dit gebied hebben gewerkt met vliegtuigen die vaak over dit gebied zijn overgevlogen om alles in kaart te brengen. Tijdens zijn verhaal ziet hij beweging in het water waar op het de rotsen erboven pinguïns zitten. Er is een luipaardzeehond die een pinguïn te pakken heeft. Tijdens één van de lezingen over de dieren in dit gebied is al verteld hoe deze luipaardzeehonden jagen. En nu zien we het in levende lijve. Een pinguïn in het water is kansloos tegen de snelheid van zwemmen dan de luipaardzeehond. Op land zijn de pinguïns weer veel sneller. De ongelukkige pinguïn wordt onder water getrokken door de kaken van het roofdier en als het telkens boven water komt met zijn kop, slingert hij de pinguïn heen en weer in zijn bek. Onder water verdrinkt hij het dier en boven water scheuurt hij door het heen en weer schudden van zijn kop met de pinguïn in zijn bek om zo de laag veren kwijt te raken. Het is een wreed gezicht, maar het is de natuur. We kunnen vrij ongemerkt dicht bij komen om het gade te slaan. Als eenmaal de prooi verorbert is en er nog stukjes ronddrijven, komen de meeuwen en andere vogels om de restjes op te pikken uit het water. Daarna is het oppassen voor ons. We zitten in het territorium van de Luipaardzeehond en hij heeft ons in het vizier en volgt de zodiac. We moeten zorgen dat onze armen binnen boord blijven, want zo’n beest kan ineens opduiken en met een grote sprong uit het water een poging doen om je te pakken. De verhalen erover worden door Alexis vertelt. Als we eenmaal buiten zijn territorium komen, staakt de luipaardzeehond zijn achtervolging en laat ons gaan. Het is heel bijzonder om dit te zien en het gebeurt ook niet vaak dat zo’n jacht zo van dicht bij meegemaakt kan worden. We hebben geluk en we hebben zelfs 2 keer geluk, want nog geen 5 minuten later zien we een andere luipaardzeehond een pinguïn pakken die er tevergeefs vandoor wilt gaan.  We zitten hier in een wat opener water en het is onvoorspelbaarder waar het dier ineens op kan duiken, dus houden we wat afstand en vervolgen even later onze weg richting de Plancius. De natuurfilm gaat nog even verder als we een paar bultruggen spotten, waar naar we toe varen. Het moeder en kalf, zwemt onverstoorbaar in een langzaam tempo door en wij kunnen het van dichtbij meemaken. 

In de middag gaan we weer verder noordwaarts. Dat kan door volle zee te kiezen, maar de kapitein en de crew besluiten om nog een keer door de 11 kilometer lange Lemaire Channel te varen maar dan nu van zuid naar noord. De vorige keer zagen we enorm veel bultruggen en kregen we ook bezoek van 2 van hen die kort rondom het schip bleven zwemmen. Maar zoiets gebeurt maar zelden. Met de zon op de besneeuwde bergen is het weer sprookjesachtig. Ik heb mijn gezicht goed ingesmeerd met factor 50, want je verbrand best snel en het is hele droge koude lucht. Bijna iedereen staat weer ergens op één van de dekken. De bergen aan beide zijden van het schip zijn zo dicht bij en indrukwekkend. We passeren vele ijsschotsen waar hier en daar weddellzeehonden liggen te luieren en er zijn veel bultruggen te spotten. We gaan richting het einde van de Lemaire Channel als er een paar bultruggen richting het schip zwemmen. De kapitein zet de motor van het schip uit en laat het stoppen. Dat blijkt een goede keuze te zijn. 3 enorme bultruggen zoeken het schip op en beginnen te spelen. Dan duiken ze op en spuiten grote fonteinen water en lucht omhoog en dan weer duiken ze onder om aan de andere kant van de Plancius weer boven te komen. De koppen komen boven en nieuwsgierig kijken ze naar ons en dan weer gaan ze onder water waar ze alle kanten op draaien, waardoor we ook hun witte onderkanten zien. Het lijkt wel of ze dansen. En dan zijn ze weer onder en komen weer ergens anders bij het schip boven. En bijna iedereen aan boord verplaatst zich dan weer naar de kant van het schip waar de dieren boven komen. Ze spelen ene spelletje met ons. Het is wel goed voor de stappenteller. Ik ben het schip zo een aantal keren rondgelopen. Soms voel je ook aan boord dat de dieren onder water aan het schip hun lijf schuren tegen het staal. Dan is er ineens een zachte bonk te voelen. De bultruggenshow duurt wel een half uur. Ook de crew is daarover erg enthousiast. Dit maken ze ook maar heel zelden mee. Het lukt me zelfs om een selfie te maken met een walvis. :-) Wij hebben nu al 2 x meegemaakt dat de bultruggen bij het schip komen spelen en dat is dus puur geluk. Het is genieten met de grote G. Dan gaan we toch verder en worden de motoren gestart. Met nog eenmaal een blik rondom zie ik op korte afstand nog wel 10 bultruggen in het water liggen. Eenmaal weer op open water is er al snel weer een bericht via de intercom: “Orka’s op 12 uur, maar kom rustig naar dek. Ze zijn nog ver”. Ik ga naar de brug op de 6e verdieping. Zo heb ik een nog mooier overzicht maar ook is het leuk om het werk van de spotter te zien, die voortdurend ze zee aftuurt op zoek naar walvissen of orka’s. De stuurman die deze shift draait zet koers richting de orka’s en probeert zo min of meer hun route te kruisen.Zo proberen we wat dichter bij ze te komen. We naderen de orka’s. Het blijken meerdere groepjes te zijn.Ze bewegen snel door het water waarbij ze telkens even boeven komen om snel adem te happen en dan zijn ze weer voor zo’n 10 seconden onder. Deze vaste tijdsspanne geeft me de gelegenheid om in te schatten waar en wanneer ze weer opduiken om dan snel de camera te laten klikken. Het redelijk makkelijk draaiende schip stuurt in de richting van de orka’s. Daardoor is één van de orka’s wel heel dichtbij en kan ik de kenmerkende zwarte en witte patronen goed zien. Vanaf de hoogte van de brug  heb ik een mooi zicht op deze snelle rovers. Als de orka’s vertrokken zijn wordt de motor weer gestart en koersen we verder. 

Vandaag hebben we zo een paar mooie voorbeelden gezien van de flexibiliteit van de crew in samenspel met de mensen op de brug. Ze improviseren graag en doen alles om het ons, reizigers, naar de zin te maken. Tijdens de dagelijkse recap vernemen we dat we nog steeds voorlopen op het geplande schema, ondanks de lange stop bij de bultruggen en het omweggetje om de orka’s van dichtbij te kunnen zien. En omdat de windkaart laat zien dat de ons nog steeds in een blauwe zône begeven, wat weinig wind betekent, heeft de crew met de kapitein nog een extraatje voor de volgende dag in petto. Dat wordt onder gejuich van enkele passagiers goedkeurend gewaardeerd. 

We gaan een kleine omweg tussen de eilanden en het vaste land van de Peninsula maken om het vulkaaneiland Deception en later als het meezit ook nog Edinburgh Hill te bezoeken. Maar dan moet alles mee zitten en we moeten ook vroeg opstaan. De wake up cal zal 0m 6.15 uur zijn. Zo hebben we morgen nog een hele dag voordat er koers zal worden gezet terug naar de Drake Passage.